Patiënten op een onbeholpen manier te verstaan geven dat zij pech hebben omdat er
gewoon geen bedden zijn, is tegen het zere been. Zelfs patiënten die met spoed geopereerd
dienen te worden, moeten zich deze Surinaamse insolentie laten welgevallen.
Bij de afdeling Opname moeten mensen soms uren zitten wachten voordat er een plekje vrij komt. Het valt niet goed uit te leggen hoe het eigenlijk komt dat Suriname enerzijds baten verkrijgt uit haar natuurlijke hulpbronnen en anderzijds de positie van een clochard heeft op de wereldranglijst. De Overheid hoeft haar bevolking voor de rest op geen enkele wijze bij te
springen.
Oudere mensen en zwangere vrouwen hoeven in dit soort situaties absoluut niet te rekenen
op een urgentie óf op een op hun problematiek toegesneden hulp en ondersteuning omdat die
voorbehouden zijn aan familieleden van Surinaamse magistraten.
Directeur Eddy Joemankhan die oor zou moeten hebben naar dit soort problemen schijnt heel vaak buitenlandse bezoeken te moeten afleggen alsof hij zijn wetenschappelijke bevindingen aan het distribueren is, kennelijk met het oog op de Nobelprijs voor medicijnen. Een andere kwestie die ook irritaties opwekt bij velen en wel het meest bij zwangere vrouwen, is dat ook zij steeds moeten betalen voor gebruik van het toilet. Het is een feit dat zwangere vrouwen frequenter naar het toilet moeten waarbij ze voor ieder bezoek steeds 1 SRD moeten neertellen. Bij een lange wachttijd loopt het bedrag wel op. Mensen vragen zich af waar Suriname op weg naar is. Volgens velen is deze omstandigheid zelfs een afvallig ziekenhuis onwaardig. Indien de pers op dit soort zaken afstormt wordt men doodleuk verwezen van de ene onbeduidende figuur naar de andere.
