| Chinese middenstander in eigen woning vermoord |
|
|
|
Chan bewoont het winkelpand al 10 jaar met zijn vrouw Lioa Ziseng en vijf kinderen. Die avond was hij buiten en dat doet hij altijd voordat hij gewoontegetrouw om 22.00 uur afsluit. "We waren allemaal binnen toen ik buiten kapgeluiden hoorde. Het was net alsof iemand inhakte op een boom", vertelt ze huilend. Ze is toen naar buiten gerend en zag haar vader liggen in zijn bloed. Ze rende weer naar binnen om alarm te slaan. Lili ontkent dat haar moeder en de kinderen zijn weggerend. "Integendeel hebben we de traliedeur bij de ingang opengedaan, waarna mijn moeder het levenloze lichaam van mijn vader naar binnen heeft gesleept."
De situatie van haar vader beschrijvend, zegt ze dat hij drie kapwonden op het hoofd had, op zijn handen ook vanaf de pols en er kwam veel bloed uit de verwondingen. "Er was overal bloed." De daders heeft ze niet gezien. Chans oudste dochter verklaart dat ze een witgelakte auto in de straat hebben waargenomen, die met hoge snelheid achteruit ging en richting Ringweg reed. Lili vertelt dat ze kort na hun verhuizing naar het huidige adres al te maken hadden met een overval. "Mijn moeder was toen alleen thuis. Een Guyanese buurman viel haar aan met een eind hout en raakte haar vol op het hoofd.” "Onze buurman was een sociaalbewogen mens", zegt buurtbewoner Lesley in een emotionele bui over de brute dood van Chan Lee Yung, houder van de gelijknamige winkel 'Chan' aan de Nieuwe Charlesburgweg. Buurtbewoners raken niet uitgesproken over deze wrede en onmenselijke daad. Er wordt vol lof gesproken over Chans positieve houding naar zijn klanten en de buurtbewoners toe. "Als je niet voldoende geld had, verkocht hij toch voor je", vertelt hij. "Mijn moeder wil verhuizen, want ze kan het niet meer opbrengen hier te blijven en bovendien zijn wij slechts met vier meisjes en een broertje van 13.Ze is bang voor de vele junkies in de buurt." Lili Lee Yung (22) de oudste dochter van de Chinese winkelier die zondagavond aan de Nieuw Charlesburgweg op beestachtige wijze is afgeslacht, is niet te troosten. Huilend en snikkend vertelt zij dWT over het gebeurde waarbij haar vader, de 58-jarige Chan Lee Yung, die avond door vermoedelijk twee criminelen is vermoord. Een inbraak, beroving, incest of verkrachting, het abrupte verlies van een vertrouwd en geliefd persoon etc. overkomt al gedurende enige jaren vele burgers in Suriname. Toch houdt men z’n dagelijkse leven er nauwelijks rekening mee. Dat is maar goed ook. Juist de vanzelfsprekendheid van de dagelijkse gang van zaken geeft een basisgevoel van veiligheid en biedt ons de mogelijkheid normaal te leven. Bij slachtoffers van een schokkende, onverwachte gebeurtenis - vaak traumatische ervaring genoemd -, zijn die vanzelfsprekendheid en veiligheid weggevaagd. Dat kan in een klap zijn gebeurd, bij een eenmalige gebeurtenis, zoals deze overal en brute slachting. Het kan ook om een langdurig proces gaan, als de traumatische gebeurtenis zich over langere tijd uitstrekte. Door de traumatische ervaringen raken slachtoffers hun gevoel van veiligheid en vertrouwen vaak kwijt. Hun leven is dan ernstig ontwricht. Ze ervaren het niet langer meer als betrouwbaar, beheersbaar of rechtvaardig. Vaak is dat tijdelijk en keert het vertrouwen geleidelijk terug. Maar andere keren is die ontwrichting zo ernstig dat het slachtoffer er niet meer in slaagt de draad op te pakken. Of betrokkene krijgt later de terugslag te verwerken en kampt met allerlei fysieke en psychische klachten. Dan is er sprake van een posttraumatische stress-stoornis(ptss). De gebeurtenis heeft zo’n diepe psychische wond (trauma) geslagen en zoveel stress opgeroepen, dat deze later (=post) stoornissen veroorzaakt die het dagelijkse leven ernstig belemmeren. Bij mensen met Posttraumatische stress-stoornis blijft deze stress, bewust of onbewust, doorwerken. Ze kunnen last krijgen van terugkerende, onverwacht opduikende herinneringen, herbelevingen van de gebeurtenis of nachtmerries, of ze raken van streek bij alles wat daaraan herinnert. Daarom proberen ze vaak situaties uit de weg te gaan die associaties oproepen met de schok. De schokkende ervaring kan soms juist ook uit het geheugen weggevaagd zijn. Vaak zijn mensen met ptss vervreemd van hun gevoelens of hun lichaam, omdat ze zich hiervoor tijdens de schokkende gebeurtenis uit zelfbescherming afgesloten hebben. Ze kunnen nauwelijks meer belangstelling opbrengen voor het leven om hen heen. Onredelijke woede-uitvallen en irritatie, huilbuien, schuldgevoelens, altijd alert zijn en van het minste of geringste schrikken, slecht slapen, lusteloosheid, concentratieproblemen: al deze symptomen kunnen wijzen op ptss. Deze klachten doen zich niet altijd direct na de traumatische ervaring voor. |
|
|
