Bij de herdenking van deze dag kon slechts volstaan worden de media/journalist te confronteren met gewetensvragen, over hoe zij aan die brugfunctie inhoud denken te kunnen geven, hetgeen voor de Surinaamse journalist nogal ingewikkeld is, vooral als betrokkene zich met zijn/haar pen heel oewwat voelt. Volstaan zou kunnen worden met de algemene vraag, in hoeverre de persoonlijke onafhankelijkheid in het geding staat. Blijkbaar hebben Surinaamse journalisten hier geen problemen mee omdat in de praktijk juist het belang van anderen in het geding staat tengevolge van de gedraging van de zelfingenomen en zelfgenoegzame journalist. Om een goede zelfevaluatie te kunnen maken op basis van deze vraag, is het dan ook goed de eerdergenoemde middelen voor machtsmisbruik te toetsen aan het eigen functioneren. Deze laatste ervaart de Surinaamse journalist als drukkend en onbehoorlijk omdat hiermee diens/dier machtsaspiratie rechtstreeks ter discussie wordt gesteld. Het zal haast niet anders kunnen dan te moeten constateren dat juist vanwege het feit dat binnen de journalistiek het met principes en waarden niet nauw wordt genomen, dit unieke beroep een potentiële bron kan zijn om het recht op vrije meningsuiting en het recht op informatie te schaden.
