| In Suriname laait discussie op ten aanzien van verantwoordelijkheid HIV-besmetting |
|
|
|
De discussies over het wel of niet hebben van een hiv-wet voor berechting tegen opzettelijke besmetting, zijn weer opgelaaid. Dit, sinds het nieuws de media bereikte dat een zekere SB bewust een grote groep mannen met het virus heeft besmet. De vrouw is vorig jaar overleden. Volgens haar zuster heeft zij een lijst achtergelaten met de namen van vijftien mannelijke slachtoffers met wie zij vermoedelijk het bed heeft gedeeld.
Wim Bakker, onderdirecteur van het Bureau Openbare Gezondheidszorg (BOG), is tegenstander van de wet. “Als ze het nu wisten of niet, zij hebben er zelf voor gekozen met een dame naar bed te gaan, die niet hun partner is. Dan moet hun eigen verantwoordelijkheid niet terzijde worden geschoven. Het zijn twee mensen die overgaan tot een daad met een enorm risico en niet slechts één.” Bakker vindt het daarom dan ook niet nodig dat er een preventiewet tegen hiv-besmetting wordt aangenomen door De Nationale Assemblée. Enkele jaren terug was de behandeling van het concept al gestart, maar aangehouden mede door scherpe kritiek van onder anderen parlementariërs en NGO’s. Bakker was toen assembléelid en stak zijn commentaar niet onder stoelen of banken. Wanneer volgens hem iemand vindt dat hij is misleid door een besmette persoon tot seks en daardoor besmet raakt, zou die eventueel een rechtszaak aanhangig kunnen maken. Daarvoor zijn er bestaande wetten. Aangezien er nog nooit een soortgelijke rechtszaak heeft plaatsgevonden, zal eerst bewezen moeten worden dat de bestaande wetgeving niet voorziet of voldoet. “Een hiv/aids preventiewet vind ik ronduit populistisch en niet objectief”, aldus Bakker. Rabin Parmessar, lid van de vaste commissie Volksgezondheid in De Nationale Assemblée, zegt dat wetten er over het algemeen zijn als richtlijnen voor de burgers. Hoewel hij niet tegen zo'n wet is, vindt hij het belangrijker dat de burgerij wordt beschermd met nog meer bewustwording en het bijbrengen van de eigen verantwoordelijkheid en aanpassen van het seksueel gedrag. Een deel van de samenleving gelooft dat zo een wet mensen zal ervan weerhouden zich te laten testen. In een eerdere reactie tegenover de krant zei Milton Castelen, nu coördinator van het Nationaal Aids Programma (NAP), dat hij geen voorstander is van strafbaarstelling. “Bij voldoende bewijs voorziet het Wetboek van Strafrecht in vervolging van de aangeklaagde wegens zwaar lichamelijk letsel, poging tot doodslag of poging tot moord.” Met dit statement geeft Castelen aan dat opzettelijke besmetting met het hiv-virus niet afzonderlijk strafbaar gesteld hoeft te worden in de nieuwe wet Geslachtsziekten en Besmettelijke ziekten. Hij is van meet af aan betrokken geweest bij de samenstelling van het wetsontwerp. HE is counselor en zelf ook hiv-positief. Hij heeft jaren in Nederland gewoond en zegt aan dWT dat er daar ook wetten zijn die het mogelijk maken op te treden in geval iemand een ander opzettelijk heeft geïnfecteerd. “Zolang je het kan bewijzen, kan je een rechtszaak aanspannen tegen die persoon.” HE gelooft echter niet dat zo een wet in Suriname vruchten zal afwerpen. “Zodra je met een rechtszaak begint, wil dat zeggen dat je je status bekendmaakt. En daar zitten Surinamers niet op te wachten. Die houden hun status liever voor zich.” Dit is volgens HE begrijpelijk, gezien de gevolgen die hieraan kleven. Hij zegt dat alvorens zo een wet hier wordt geïntroduceerd, de samenleving eerst zal moeten worden omgeschoold. Magda (fictieve naam), moeder van vijf kinderen, weet vanaf maart 2007 dat zij is besmet. Zij heeft een partner wiens status negatief is. Magda ziet zichzelf niet verplicht om aan een andere te vertellen dat zij het hiv-virus draagt. “Als ik wil, doe ik dat. Maar het is wel goed dat wanneer je weet dat je besmet bent, je daarmee heel voorzichtig omgaat.” |
|
|
