De Surinaamse Startpagina

Een machteloos toekijkende Tilakdharie had geen keus dan de vergadering te verdagen naar een nader te bepalen tijdstip. Pogingen van opponent Widya Punwasi om de priesterraad te vragen het hoofdbestuur tot orde te roepen, hebben niets opgeleverd. Voor Binda restte weinig anders  dan het hoofdbestuur voor de kortgedingrechter te slepen. “Ik ben samen met Sharman en Autar op een buiten reglementaire wijze buiten spel gezet en met deze laatste handeling van het bestuur hebben we nu geen andere keus dan naar de rechter te stappen”, benadrukte Binda. Hij zei dat hij het hoofdbestuur gevraagd had deze vergadering niet te beleggen, omdat een commissie bezig zou zijn met een verzoeningspoging en dat met deze bijeenkomst zaken verstoord zouden worden. “Men heeft niet naar mij geluisterd en hier heb je het resultaat.”    

Volgens Tilakdharie had hij geen andere keus dan deze vergadering uit te schrijven. Deze was door leden van de tegenpartij aangevraagd en de voorzitter is statutair verplicht de vergadering binnen een bepaalde tijd uit te schrijven. In tegenstelling tot eerdere berichten weerspreekt hij dat hij van de verzoeningscommissie toestemming heeft gekregen om deze vergadering te houden.

In recente publieke debat over godsdiensten zijn er twee verschuivingen:

1. als het over godsdienst gaat, gaat de eerste gedachte meestal niet meer naar de religie, maar naar  perikelen rondom de godsdienst.

2. godsdienst en conflict worden vaak en vanzelfsprekend met elkaar in verband gebracht. Er is vanzelfsprekend geen causaal verband tussen beide verschuivingen, hooguit kun je vermoeden dat beide wel iets met conflict te maken zullen hebben. Met name  de tweede ontwikkeling is verbazingwekkend en laat zich hier de stelling verdedigen dat er geen enkel conflict in de geschiedenis te vinden is waarvan kan worden aangetoond dat die door godsdienst is veroorzaakt.

Natuurlijk steken er nu definitiekwesties de kop op, daarom komen daarom de volgende  omschrijvingen in het vizier:  een godsdienstconflict  is een conflict die veroorzaakt wordt door religieuze verschillen. ‘Godsdienst’ veroorzaakt daarbij conflict , als godsdienstige verschillen de noodzakelijke en voldoende voorwaarde zijn voor dat conflict . Godsdienst lijkt hier eerder te worden gebruikt om de tegenstander te definiëren, dan dat het werkelijk een fundamentele rol speelt: het is nu eenmaal makkelijker schieten op een vervloekte ketter dan op een mede-schepsel van God. Sociaal-economische oorzaken blijken daarbij een voorname rol te spelen. Het zijn vooral armen en kansarmen die zich tot deze stromingen aangetrokken voelen: Hamas is populair omdat het ziekenhuizen bouwt en onderwijs geeft. Politieke en economische redenen spelen dus in al deze conflicten een wezenlijke rol.

Er zijn afschuwelijk veel situaties waarin brandende of smeulende conflicten flink oplaaien doordat iemand er de olie van religieuze verschillen overheen gooit. Dat religieuze verschillen een rol kunnen spelen binnen conflicten valt niet te ontkennen. Dat religieuze leiders meer dan eens een dubieuze rol hebben gespeeld in situaties van gewapend conflict, ook niet. Dit alles zijn en blijven inktzwarte pagina’s in de geschiedenis van een betrokken godsdienst, en het goedpraten ervan kan niet worden gerechtvaardigd. Maar de stelling dat godsdienstige verschillen conflicten in heden of verleden afdoende zouden verklaren is niet te verdedigen. De wijdverbreide gedachte dat religie debet is aan conflict is dus regelrechte onzin.