De Surinaamse Startpagina

“Al negen jaar vraag ik een renovatie”, zegt de directeur. De begroting is ingediend maar er is nog steeds niets gebeurd, vanaf 2000 tot nu. “Als het écht niet meer gaat, dan zal ik dat ook tegen het bestuur zeggen. Het is niet echt verantwoordelijk meer.” Het dak van asbest is niet direct gevaarlijk, volgens Mohaboe. Maar dat wordt het wel als er storm komt en een stuk wegwaait. Dat is niet alles, het dak lekt ook. De directeur heeft er alle begrip voor als de jongens vertellen dat hun kamer nat wordt. “Maar ik kan er niets aan doen. Ik kan het niet repareren want het is als water naar zee brengen”, zucht hij. Vooral dus het dak moet veranderd worden. Als dat in orde is kunnen de kamers en de badkamers in orde gebracht worden. Maar het houten balkon van het rechtse gebouw schreeuwt ook om vernieuwing toe, de planken kraken gevaarlijk. De bedden worden niet allemaal meer gebruikt omdat ze stokoud zijn. De directeur vindt het een vervelende zaak omdat het lijkt alsof hij de zaak niet onderhoudt. Mohaboe wijst naar de achterkant van de gebouwen die in erbarmelijke staat zijn door de regen die erop slaat. “De jongens die hier zitten, komen meestal uit een betere omgeving. Thuis hebben ze het beter dan hier.” In Nickerie gaat de directeur soms op familiebezoek en dan ziet hij ook hoe het er thuis aan toegaat.

Gezamenlijk initiatief
Ook Mitra Rambaran van Stichting Mission (im)Possible, een van de initiatiefnemers uit Nederland, denkt dat de gebouwen er zo bij staan omdat er structureel nooit geld is geweest om ze te onderhouden. “Aandacht voor projecten die zich richten op kinderen, meisjes of vrouwen is er altijd geweest. Maar men vergeet snel dat jonge mannen empowered moeten worden.” Anders ontstaat er achterstand tussen vrouwen en mannen. Het initiatief voor dit internaat komt van oud-leerlingen, het Zeister Zendings Genootschap en Stichting Mission (im) Possible.

Volgens Rambaran is er ongeveer 30.000 SRD of 9.000 euro nodig om het dak op te knappen. Hoewel de giften binnenstromen, hebben ze nog niet genoeg opgehaald. “We zullen nog een keer een herinnering uitsturen om mensen voor de actie warm te maken”, vertelt Rambaran. Oud-internisten worden daarbij vooral aangesproken maar eigenlijk krijgt iedereen die ze kennen een mail. Ook hopen ze op acties van organisaties. Een brief naar iedereen sturen was de eerste stap, daarna kwam de website. Mails werden verstuurd en tot nu toe nog steeds verspreid. Het werkt als een olievlek.

Enerzijds kan je gewoon storten, maar er zijn ook speciale collectes en zelfs een benefiet. De EBG Haaglanden gaat een moksi alesi festival organiseren, waarbij de opbrengst bestemd is voor dit internaat. Een van de collectes is van de Hindoestaans Christelijke Vriendenkring, en een van de initiatiefnemers heeft haar verjaardagscadeau afgestaan.

Orde en discipline
Een van de jongens die nu in het internaat verblijft, is de 21-jarige Bronne Marciano. Hij volgt zijn tweede jaar Economie op de universiteit. Omdat hij van Apoera is, kan hij niet elke dag pendelen. In het begin had hij opvang bij een familielid, maar de afstand naar de universiteit was vrij ver. Omdat hij liever dichter zat en iemand hem doorverwees, kwam hij naar dit jongensinternaat.

De mogelijkheid om nieuwe mensen te leren kennen beschouwt hij al een voordeel. “Je hebt genoeg jongens waarmee je kan praten”, zegt Marciano. Voor hem is het een uitdaging om hier te zijn. Discipline hebben en een aanpassingsvermogen hebben zijn cruciaal. Voor sommige jongens valt dat tegen. Toch heeft Marciano genoeg vrijheid en hoewel het niet zoals thuis is, vindt hij het prettig om hier te zijn. Dat het gebouw er niet uitziet, daar gaat hij mee akkoord.“Deze kamer ziet er niet echt netjes uit, maar het gaat erom dat je opvang hebt. Ik ben hier enkel om te studeren en blijf dus niet permanent. Als je dat in je achterhoofd hebt, dan wil je het zo snel mogelijk afronden om daarna je eigen leven te leiden en zelf te bepalen wat je wil.” Een andere locatie wil Marciano niet, want dan komt het duurder uit. “En hoewel het allemaal niet zo netjes oogt, wordt er voor je gezorgd zoals thuis en heb je onderdak.”

Ondanks alles probeert de directeur er het beste van te maken. Orde is belangrijk en de internaatspupillen moeten taakjes uitvoeren, zoals harken en afwassen, om hen discipline bij te brengen. “Het internaat is een springplank naar de maatschappij”, vindt directeur Mohaboe. De banken hebben ze zelf gemaakt. “Hier in Suriname zamelen we geen geld in”, zegt Mohaboe. Het moet in je cultuurpatroon liggen om te geven. Mensen beloven, maar ze geven meestal niets. En als ze dat toch doen, is het eten. “Maar ik heb een dak nodig. Als je me geld wil geven, zeg dan dat je een kamer sponsort. Maak een kamer compleet voor me.”

Het Zeister Zendingsgenootschap of kortweg ZZg steunt zending en diaconaal werk in landen van de zogenoemde "Derde Wereld". Concreet assisteren ze bij projecten voor kansarmen, achtergestelden en rechtelozen in onder meer Suriname, Jamaica, Midden-Amerika, Tanzania, Zuid-Afrika, Palestijnse Gebieden en Albanië. Hun motto is: helpen waar mensen in nood zijn, heel maken wat stuk is, en mensen weer geloof geven in hun toekomst. De organisatie is geïnspireerd en gemotiveerd door de Bijbel.