Binnen het bestuur van het Hindoese confessionele Genoodschap Arya Dewaker, gevestigd aan de Wanicastraat te Paramaribo, wordt er volgens bestuurslid Prim Binda in groten getallen gesjoemeld en gefraudeerd. In een persconferentie werden doorslaggevende bewijsstukken in tegenwoordigheid van een nieuwsgierig publiek getoond. Volgens de voorzitter van het hoofdbestuur, Inderdath Tilakdharie, hebben zeventig leden een verzoek ingediend voor het beleggen van de vergadering met dat agendapunt. De voorzitter blijft erbij ‘geen bemoeienis te hebben’ met de verkoop van de percelen die de vereniging zouden toebehoren. Het niet kunnen ‘terugvinden’ van een deel van het in totaal opgebrachte geld, zou de aanleiding zijn geweest voor het ontstaan van spanning en frictie onder de leden. De verkoop heeft plaatsgevonden door het vorige bestuur. Volgens sommige leden is een deel van het bedrag niet terug te vinden in de administratie. Als het inderdaad zo is, moeten zij het komen bewijzen.’ Volgens verklaringen van Tilakdharie waren de leden die ontevreden zijn over de verkoop van de percelen, ongelukkigerwijs niet aanwezig op de vergadering. Er is intussen een verificatiecommissie samengesteld die haar bevindingen nog moet presenteren. Prim Binda, lid van de verificatiecommissie, blijft erbij dat hij bewijsstukken kan overleggen waarbij een bepaald bedrag niet staat aangegeven in de financiële administratie. Waar dit geld naar toe is, is een raadsel. Ook fronst hij zijn wenkbrauwen bij het feit dat zeventig leden het hoofdbestuur geschreven zouden hebben voor het beleggen van de algemene ledenvergadering.
In het algemeen heeft de luiaard heeft vaak geen zin om kritische vragen te beantwoorden of diens medewerking te verlenen, laat staan dat hij ergens over in discussie gaat. Hij vermijdt de confrontatie en poeiert u af met een leugen waar u weinig tegenin kunt brengen. Het is vooral de eenvoud van de leugen die het ontmaskeren zo moeilijk maakt. 'Geen flauw idee.' 'Ik zou het echt niet weten.' Vriendelijk verwijst hij u door. Luiheid is hardnekkig. Verdoezelverhalen zijn vaag, draaien om de hete brij heen en zitten vol halve waarheden. Nergens wordt de waarheid echt geweld aan gedaan, maar de bedoeling is duidelijk. De ander imponeren met louter succes in de hoop dat de minder mooie kantjes onderbelicht zullen blijven.
De ijdeltuit zal nooit toegeven dat hij iets moeilijk vindt. Liever worstelt hij uren in zijn eentje, dan dat hij te kennen geeft wel wat hulp te kunnen gebruiken. Dit zorgt voor nodeloze verspilling van arbeidstijd. Afschuivers zijn we eigenlijk allemaal. En als we zo gauw geen zondebok kunnen vinden, is de techniek een gewillig slachtoffer.
