| Surinaamse Assembleeleden verschijnen gewapend |
|
|
|
Het is geen toeval dat vele landen Suriname niet voor vol aanzien. De recente taferelen op de beeldbuis, het feit dat parlementariërs gewapend op de assemblee verschijnen , het feit dat de meeste parlementariërs en ambtenaren op hun departement een overstelpende stupiditeit uitstralen in plaats van een sprankje eruditie en charisma, etc. doen het land geen goed.
Niet lang terug merkte een internationale ontwikkelingsbank op dat Suriname het enige land in de wereld is dat onbegrijpelijk traag en laks is met de afwikkeling van de eenvoudigste zaken en aanvragen. Het enige waar men op tijd bij is, zelfs uren vóór de aanvangstijd, betreft het loket voor gronduitgifte, het zonder knowhow claimen van overheidsaanbestedingen etc. Buitenlandse investeerders verbazen zich erover dat zij geestelijke woekergewassen als Surinaamse assembleeleden niet eens in de meest onbeschaafde landen tegenkomen. Suriname moet zonodig met alles wat decadent is de kroon spannen. Zelfs een gangsterland als de VS raakt niet gecharmeerd door het feit dat assembleeleden met vuurwapen op zak naar het werk gaan en in verheven klanken hun misnoegen uiten over dingen die in de samenleving niet goed lopen. Het assembleelid Brunswijk bijvoorbeeld overtrad in 1986 de Vuurwapenwet, waarvoor hij samen met de overtreding van de Rijwet en diefstal door braak en met geweld, vijf jaar gevangenisstraf en 150 gulden geldboete of 15 dagen hechtenis opgelegd kreeg door de strafrechter. In 1995 verminderde het Hof in verzet de straf en vonniste tien maanden voorwaardelijk en een proeftijd van drie jaar, vijftig gulden geldboete of 1 dag hechtenis. Brunswijk zat geen dag uit. In 1994 was het weer raak. Opnieuw overtrad Brunswijk de Vuurwapenwet. Met nog zware mishandeling ten laste gelegd, werd hij veroordeeld tot acht maanden celstraf, waarvan zes maanden voorwaardelijk |
|
|
