Surinaamse landbouw moet beter worden gefaciliteerd
De enorme stijging van de dieselprijs heeft recentelijk verstrekkende nadelige gevolgen gehad voor de Surinaamse landbouw, met name voor de rijstsector. Deze sector slokt enorm veel diesel op, per seizoen ongeveer 10 liters diesel per hectare. De brandstofprijs, waaronder die van de diesel, is enorm toegenomen. De inzaai van padie is reeds aangevangen terwijl het komende seizoen volgens de weersvoorspelling in de droge tijd zal vallen. Hierdoor moet er extra veel water worden gepompt naar de rijstarealen. ‘In Suriname kent men een natte rijstcultuur tengevolge waarvan het onmogelijk is zonder water rijst te produceren.’ Elke brandstofstijging brengt enorme consequenties met zich mee, maar deze is nog erger. Hoewel de boeren op grond van de wettelijke bepalingen aanspraak maken op vrijstelling van brandstofheffing, worden zij toch op een unfaire wijze bejegend. Strikt formeel zouden de boeren aanspraak moeten maken op restitutie van brandstofheffing gelijk aan twee seizoenen landbouwactiviteit waar er helaas niets van gebleken is.
De restitutie naar de rijstboeren toe is stopgezet, terwijl andere bevoorrechte groepen nog steeds een tegemoetkoming krijgen. ‘De boeren vragen zich in panische angst af hoe zij verder het hoofd boven water moeten houden. De situatie in de rijstsector is inmiddels verslechterd. De boeren hebben in de negentiger jaren, toen er sprake was van goede tijden, extra exportheffing moeten betalen aan de staat welke nooit is teruggevloeid naar deze sector. Er wordt daarom voor gepleit dat de input ten behoeve van de totale agrarische sector vrijgesteld moet worden van invoerrechten. Een andere oplossing is dat de “government take” verlaagd wordt. Vanuit het Surinaamse parlement is er voor deze laatste sympathie omdat bij elke brandstofstijging Suriname van alle kanten winst maakt. Elke brandstofstijging betekent meer winst voor Staatsolie, dus meer geld in de openbare kas.
