| Surinaamse regering weigert invoer doodstraf |
|
|
|
Eén van de meest dramatische liquidatie betrof een bizar voorval in 1994 toen twee Hindostaanse geliefden, t.w. Ronald Mamadeux én Ciska Kharagjitsingh, beiden afkomstig uit een aristocratisch milieu in hun eigen woning werden beroofd en vermoord. Ciska werd onthoofd terwijl haar vriend van de genitaliën werd beroofd. Het assembleelid Marijke Jawalapersad eiste met felle bewoordingen de invoer van de doodstraf tegen daders die zich bezondigen aan deze vorm van extravagante misdaden.
Onlangs liet de minister van Justitie en Politie, Chandrikapersad Santokhi, ten aanzien van de roep tot de doodstraf als volgt van zich horen: bij aanranding van een bewusteloze of onmachtige krijgt hij/ zij een gevangenisstraf van ten hoogste 6 jaar opgelegd. Voor een feitelijke aanranding een gevangenisstraf van ten hoogste 8 jaar. Het hebben van sexueel gemeenschap met een vrouw van beneden de 14 jaar, waarbij er niet eens geweld gebruikt is, een gevangenisstraf van ten hoogste 8 jaar. Het hebben van sexueel gemeenschap met een meisje van beneden de 12 mét of zonder geweld , eveneens een gevangenisstraf van ten hoogste 12 jaar. Sexueel gemeenschap met een bewusteloze of onmachtige een gevangenisstraf van ten hoogste 8 jaar. Bij verkrachting een gevangenisstraf van ten hoogste 12 jaar. Hij voegde eraan toe dat er wijzigingsvoorstellen op komst zijn, waarbij gevangenisstraffen geïntroduceerd zullen worden, variërende van 30, 35 tot 40 jaar. De regering zal in elk geval niet komen met een wetswijziging inzake de introductie van de doodstraf, maar wel met zwaarder belaste straffen. Hij gaf aan zich te verheugen op een discussie dienaangaande in het parlement. Enige wijzigingsvoorstellen zouden volgens hem al klaar liggen, de vraag blijft echter wanneer het moment aanbreekt dat de Surinaamse magistraten zich zullen laten verleiden tot hun plicht, die men doorgaans verzaakt omdat onbeduidende reizen naar het buitenland een veel hogere prioriteit verdienen. Dat wat deze edelachtbare heeft gedaan is klakkeloos uit het boekje voorlezen, hetwelk in de praktijk ook de marge is binnen welke hij zich vanuit zijn professie mag bewegen. Beslissingsbevoegdheden t.a.v. de wetswijziging heeft een rechter doorgaans niet. In Nederland bijvoorbeeld regent er van kritiek op rechters dat die voor het leven zijn benoemd en zelf niet eens een klein beetje de moeite nemen om een eigen onderzoek te doen. Zij laten de oren uit pure gemakzucht hangen naar wat de officier van justitie op te dissen heeft. Deze laatste weer laat uit gemakzucht alles wat de politie aan “onderzoek“ meent te hebben gedaan, over zich heen komen. Hierdoor is het heel moeilijk uit de vicieuze cirkel te ontsnappen. Hetzelfde gebeurt er in Suriname! Niemand laat in dat land de gedachten haar vrije loop volgen ten aanzien van een mentaliteitsverandering onder Surinamers, en ten aanzien van normen en waarden welke publiekelijk aan de kaak wordt gesteld. |
|
|
