Surinaamse rivieren in een toestand van dichtslibbing
Surinaamse overheden hebben weliswaar steeds een minister van waterbeheer en wat dies meer zij weten aan te wijzen, feit is dat er een scherpe kijk ontbreekt op de watergerelateerde activiteiten in het land. Hier krijgt de huidige generatie de rekening van gepresenteerd.
Er is geen enkele politicus die onderstreept heeft dat de economische ontwikkeling van Suriname afhangt van een moderne infrastructuur en dat het baggeren van waterwegen tot een onoverkomelijke noodzaak behoort. Hierdoor zouden de vrachtkosten moeten afnemen. De Overheid voelt zich er niet bij geroepen randvoorwaarden te scheppen voor economische ontwikkeling, ondanks het feit dat duurzame ontwikkeling in het akoestische spectrum van de Surinaamse agitatie een belangrijke plaats inneemt. De Suriname rivier is weliswaar de belangrijkste transportader van het land, echter de fysieke conditie van de vaargeul heeft vele beperkingen tot gevolg heeft jegens de opvarende schepen.
Hoewel iedere magistraat binnen de assemblee er getuige van is dat er in 2007 maar liefst 831 schepen de Suriname rivier hebben bevaren, geen van hen heeft zich geroepen gevoeld aan de alarmbel te trekken. Men hield zich daarentegen meditatief bezig met de kwie-kwie
