Suriname voelt zich onafhankelijk maar blijft afhankelijk
Hij verwoordt dat Suriname zich in internationaal opzicht weliswaar onafhankelijk mag noemen omdat het lid is van de Verenigde Naties, maar dat Suriname zowel geestelijk als materieel nog steeds erg afhankelijk is. Zijns inziens worden de meeste zaken in Suriname gerealiseerd middels bedelbrieven, gericht aan verschillende landen of middels het aangaan van torenhoge leningen. Hij betitelt de perfide beloftes welke in een staat van euforische extase werden gedaan ten tijde van de bekrachtiging van de onafhankelijkheid, waaronder de aangekondigde maatregel het land middels hard werken over de klippen te trekken, de bevordering van het eenwordingsproces van de bevolking, etc. als intentie een duf gesmoorde galm uit de holle djogofles.
Ook als er gelet wordt op de personele samenstelling binnen de departementen kan volgens hem terecht worden opgemerkt dat etniciteit er een cruciale rol vervult. Daaruit blijkt dat de roep voor eenwording niet zo goed begrepen is. De afkomst wordt bij elke dialoog geaffirmeerd
