| Vijf jaar voor verkrachting en ontucht |
|
|
|
Het betrof hier om ontuchtige handelingen jegens minderjarigen waarbij er vanuit werd gegaan dat de kinderen niet in staat werden geacht de handeling een halt toe te roepen, danwel volgens verschillende rechtsystemen (waaronder het Amerikaanse) er geen juridisch geldige toestemming toe konden verlenen.
Arbitrair De interpretatie van het begrip verkrachting kan zeer uiteenlopend zijn, reden waarom niet elke verkrachtingszaak op een pragmatische wijze kan worden bewezen. Er is bijvoorbeeld een geval bekend waarin een man bij een vrouw haar slaapkamer wist binnen te dringen en bij haar in bed kroop. Hij wist geslachtsgemeenschap met haar te krijgen door zich voor te doen als haar vriend. Dit werd door de rechter niet als verkrachting gezien, omdat de vrouw wel toestemming had gegeven. Verder is er ook een geval bekend van een vrouw die eerst toestemming gaf aan een man om geslachtsgemeenschap met haar te hebben, en tijdens het vrijen zei dat ze niet meer wilde. De man ging echter door met vrijen. Ook hij werd vrijgesproken. Eens heeft de Hoge Raad in Nederland een zaak gekregen van een man die berecht werd omdat hij zijn vrouw tot anale en orale seks met zijn hond had gedwongen. Hij betoogde dat hij de ontucht niet zelf had gepleegd, en dat een hond geen rechtssubject is (dieren zijn roerende zaken in het recht), en dus geen ontucht kan plegen. De Hoge Raad maakte echter uit dat ook iemand dwingen tot seks met een dier waarbij "seksueel binnendringen" plaatsvindt, verkrachting is. De hond werd gezien als middel waarmee de man zijn vrouw op bovengenoemde wijze verkrachtte. Een fenomeen apart is de groepsverkrachting, waarbij een groep mensen, meestal jongens, één of enkele slachtoffers, gewoonlijk van het vrouwelijk geslacht, achter elkaar verkrachten. Opmerkelijk is dat het daderprofiel van een groepsverkrachter doorgaans volkomen afwijkt van dat van de gemiddelde individuele verkrachter. |
|
|
