Kennelijk is zelfdoding of een poging daartoe strafbaar in een land als Suriname. Het feit dat betrokkene rekenschap dient te geven ten aanzien van haar daad zou ze zich misschien een strafzaak op de hals kunnen halen. Betrokkene zal zich niet kunnen beroepen op een handelen uit noodweer óf puur uit zelfverdediging hetgeen de aspirant zelfmoordenaar wel als argument had kunnen gebruiken indien iemand anders dan betrokkene zelf het slachtoffer was. Uit diverse onderzoeken naar de achtergronden van suïcide blijkt dat het nauwelijks mogelijk is voorspellingen te doen. Wel kan vastgesteld worden of er een zeker risico tot zelfdoding bestaat. Depressie is een van de risicofactoren. In 50% van de gevallen gaat een periode van depressiviteit vooraf aan de zelfdoding. Er is echter nooit één oorzaak aan te wijzen. Een negatief zelfbeeld, gebrek aan sociale of probleemoplossende vaardigheden en weinig steun uit de sociale omgeving zijn factoren die mede van invloed zijn op het besluit van een persoon zelfdodingspoging te doen. Lang niet alle pogingen van adolescenten hebben een impulsief karakter.
Als het wel het geval is, hebben deze pogingen tot zelfdoding het karakter van een wanhoopsdaad. Overigens is bijna elke poging, of die nu wel of niet impulsief is, een uiting van wanhoop. Met andere woorden, als je ervaart dat de situatie onverdraaglijk is en je denkt ook nog dat die niet meer veranderen kan, dan is de kans op een poging groter. Als je denkt/weet dat het binnen afzienbare tijd over zal zijn, dan houd je het nog wel even vol. Achteraf blijkt een zelfdoding vaak op de een of andere manier aangekondigd te zijn. Dat er niet altijd alert op gereageerd word, komt omdat de signalen niet eenduidig op suïcidaal gedrag wijzen. Na een (poging tot) zelfdoding interpreteren we de uitgezonden signalen anders. Ook blijken mensen in de directe omgeving vaak een onbestemd gevoel van bezorgdheid te hebben gehad dat ze vooraf niet konden plaatsen.
